Hierbij nodigen de Drachtster Odd Fellows u uit voor het bijwonen van een lezing
in ons Odd Fellowhuis aan de Stationsweg 56 op dinsdag 20 oktober
door mr J. van Bodegom
oud- burgemeester van Opsterland
over
zijn gevangenschapn een jappenkamp (1942-1945) in Indië.
Aanvang 20.00 uur Entree is gratis. Vanaf 19.30 uur staat de koffie en koek klaar.
Als voorbereiding bevelen wij aan de film: “Japanse kampen door de ogen van een kind” te bekijken.
Link: Japanse kampen door de ogen van een kind | De Indische Verhalentafel
Heeft u naar aanleiding daarvan vragen, dan kunt u deze vraag bij aankomst inleveren.
We hopen u 20 oktober te mogen begroeten
Namens de Drachtster Odd Fellows,
Henk Ongena
Odd Fellows bieden mannen en vrouwen, die daaraan behoefte hebben, een betrouwbare omgeving waarin zij zichzelf kunnen zijn en waarin zij ook de ander ruimte geven zichzelf te zijn en te werken aan persoonlijke ontwikkeling.
Odd Fellows komen meestal wekelijks bijeen in een sfeer van trouw en vriendschap en ze proberen in het dagelijks leven deze sfeer uit te dragen en in praktijk te brengen.
De bijeenkomsten versterken het gevoel van onderlinge verbondenheid, geven momenten van innerlijke rust - vooral tijdens het luisteren naar muziek – en geven gelegenheid tot bezinning op onze opdracht mens en medemens te zijn. Zie voor informatie: https://oddfellowsdrachten.nl
JOOST VAN BODEGOM: GEEN EXCUSES MAAR UITLEG OVER HET VERLEDEN
Joost van Bodegom was van 1976 tot 1997 burgemeester van de gemeente Opsterland. Hij bekleedde daarnaast functies als lid en vervolgens als voorzitter van de Raadskamer Wetten Buitengewoon Pensioen van de Pensioen en Uitkeringsraad te Leiden, Na zijn pensionering was hij van 2005 tot 2010 voorzitter van de Stichting Nationale Herdenking 15 Augustus 1945 te Den Haag, en zes jaar lang lid van het Nationaal Comité 4 en 5 mei, Met zijn moeder, broer en zus zat hij gedurende de Japanse bezetting van NederlandsIndië in de Japanse concentratiekampen Galoehan (bij Kediri) en Banjoebiroe 10 en 1 1 (bij Ambarawa), op Java, In de film Japanse kampen door de ogen van een kind vertelt hij over de jaren in het kamp, Maar ook over zijn eerste reis 'terug' naar Indonesië, Hij bezoekt dan ook Banjoebiroe, en ziet dat de berg die hij vanuit Banjoebiroe 1 1 kon zien, De Kaalkop, er echt is. 'Berg, contouren onveranderd, bedankt, je bent er nog!t, zegt hij in de film. Het terugzien van de berg geeft hem voldoening en rust, Het vertellen van zijn verhaal heeft hem erg geholpen alles een spreekwoordelijke plek te geven. Hij gunt dat anderen ook, 'Mijn verhaal kan ik kwijt, maar er zijn er zovelen die hun verhaal nooit hebben verteld. Het levend houden en doorgeven van de herinneringen is belangrijk,'
De Japanse vlag
Pas midden jaren tachtig kwam hij ertoe diep in zijn Indisch verleden te duiken en het een en ander op te schrijven. Een aantal confrontaties met de Japanse vlag bracht hem daartoe. De rode bol in het witte vlak was voor hem voordien altijd het symbool van het kwaad geweest. In 2001 ging hij mee met een verzoenings-, herdenkings- en herinneringsreis van de EKNJ (de Stichting Ex-krijgsgevangenen en Nabestaanden Japan) naar Japan. Hij mocht er tijdens een ontvangst door het gemeentebestuur van Nagasaki een toespraak houden en besloot in de toespraak juist de menselijke kant van enkele Japanners te benadrukken. Hij bracht saluut aan de Japanners aan wie hij door hun daden goede herinneringen bewaarde, en hoopte dat dat saluut op een of andere manier hun nabestaanden zou bereiken. Ook dankte hij een aantal Japanners die in de jaren voorafgaand aan zijn toespraak zijn oorlogsverhaal hadden willen aanhoren, Hij zei hen dat de spijtbetuigingen van Japanse kant ook bijgedragen hadden aan zijn verzoeningsgezindheid ten opzichte van Japan. Hij zette dat af tegen de tot dan toe door Nederland nog volgehouden weigering om op welke wijze dan ook excuses te maken voor de oorlog tegen -Indonesië en de misstappen tijdens het eeuwenlange koloniale bewind. Die zouden nog jaren op zich juist de menselijke kant van enkele Japanners te benadrukken. Hij bracht saluut aan de Japanners aan wie hij door hun daden goede herinneringen bewaarde, en hoopte dat dat saluut op een of andere manier hun nabestaanden zou bereiken. Ook dankte hij een aantal Japanners die in de jaren voorafgaand aan zijn toespraak zijn oorlogsverhaal hadden willen aanhoren, Hij zei hen dat de spijtbetuigingen van Japanse kant ook bijgedragen hadden aan zijn verzoeningsgezindheid ten opzichte van Japan, Hij zette dat af tegen de tot dan toe door Nederland nog volgehouden weigering om op welke wijze dan ook excuses te maken voor de oorlog tegen Indonesië en de misstappen tijdens het eeuwenlange koloniale bewind. Die zouden nog jaren op zich laten wachten. Het mogen zien van de rijzende zon boven de Stille Oceaan in Beppu was van een zodanige schoonheid dat hij de Japanse vlag ook niet meer als symbool van het kwaad kan zien.